Beleids begroting 2012 Waalre GroenLinks Waalre

Deze begroting kenmerkt zich door de grote aandacht voor geld en de geringe aandacht voor mensen. Het hele beleid voegt zich naar de sommetjes die gemaakt worden van inkomsten en uitgaven. Tussen de regels door zie je de trots dat het gelukt is weer fijn het huishoudboekje op orde te hebben, terwijl de disproportionele ombuigingen vooral gevolgen hebben voor de sociale, maatschappelijke en culturele omstandigheden.

Er waart een kruideniersmentaliteit door deze gemeente, die zichzelf in de staart gaat bijten. Door toe te geven aan angst treedt verlamming op in het denken, en worden de mogelijkheden voor verbetering niet meer gezien. Uiteindelijk blijken de kosten dan hoger als voorzien, en is er een hoop tijd en geld verkwist aan de verkeerde reorganisatie. De gemeente is dienstbaar aan de bewoners, en als er iets moet veranderen is het de manier waarop eerst geluisterd en daarna ontwikkeld moet worden.

Er dringen zich hierbij interessante vergelijkingen op. De sociaal culturele laag in de gemeente is meer dan een optelsom van delen. In de ontwikkeling van onze welvaart en levensstandaard heeft de lokale overheid het verenigingsleven van harte geadopteerd en gekoesterd, de sportactiviteiten een warm huis geboden en onze jeugd en algemene ontwikkeling een helpende hand toegestoken. Dat bij elkaar en meer kenmerkt het karakter van Waalre. Een welvarend, gelukkig en beetje introvert dubbel-dorp aan de rand van Eindhoven.

Nu is er dan een moment van herbezinning aangebroken om te zien of we de verhoudingen tussen overheid en publiek kunnen moderniseren, en de verantwoordelijkheden aanpassen aan deze tijd. De zelfredzaamheid en zelfstandigheid worden alom bevorderd.

Met de gewenste volwassenwording van de publieke sector en de burgerinitiatieven is het echter niet gedaan met de verantwoordelijkheid van de overheid waar het gaat om het functioneren van de maatschappij. Door het wegvallen van kerkelijke en familiaire verbanden is de lokale overheid steeds meer een vangnet, en boegbeeld voor de bewoners.

Waar dit college nu denkt met grote stappen snel thuis te zijn, en oplossingen bedenkt om zich te ontdoen van lasten en verantwoordelijkheden is zij bezig haar kinderen te verstoten. Tegen de net ‘wakker’ geworden sociaal culturele sector zegt het college: ga maar terug naar je roots, pak je biezen en zoek het maar uit. Waar hebben we dat eerder gehoord…?

Natuurlijk zijn de financiele aspecten een punt van groot belang voor de gemeenschap, omdat wij met z’n allen betalen voor een gezonde, leefbare en fijne omgeving. Dat er een gedelegeerde verantwoordelijkheid ligt bij het college om het beleid uit te voeren en oplossingen te bedenken voor problemen, wil echter niet zeggen dat zij de vrijheid hebben om de maatschappelijke infrastructuur te marginaliseren. De manier waarop wij als raad worden meegenomen in het proces is zodanig dat wij de lopende processen slecht kunnen bijsturen. Daarom is nu het punt gekomen waarop we zegen ho, stop, tot hier en niet verder. Als de ontwikkeling van de regiegemeente betekent dat wij alleen maar ja en amen mogen zeggen is de legitimering van het bestuur ernstig ondermijnd.

Wat er in tijden van crisis nodig is zijn mensen met ideeen die durf uitstralen en veranderingen aandurven die boven het traditionele denkkader uitstijgen. Een inspirerend beleid, waarbij mensen worden uitgedaagd het beste van zichzelf naar boven te halen. De problemen oplossen door ze weg te stoppen lost niets op maar vergroot de ernst ervan op lange termijn. Dat zijn dezelfde argumenten als de rekenmeesters hanteren, maar nu gaat het over mensen en de waarde van de maatschappelijke verbanden.

Het beleid moet volgens ons opnieuw ontworpen, met de overheid in een slimme transparante en duidelijke rol. Redesign Waalre is een mogelijke actie om tot een werkelijke verbetering te komen van de organisatie en processen in deze gemeente.

De verantwoordelijkheid en vrijheid van de bewoners bevorderen werkt positief en leidt tot meer creativiteit, participatie, minder problemen en fricties.

Niet knijpen maar kietelen, dat is de trend die ik wil voorstaan. Niet aan het handje, maar steun waar nodig, of een zetje geven, op een volwassen manier. De voorzieningen die wij met zijn allen hebben betaald en opgebouwd, burgers, vrijwilligers en bestuurders, mogen niet worden afgebroken door een tijdelijke crisis, maar moet omgebouwd naar een duurzame verhouding. Nu stoppen met buurthuizen, verenigingen-ondersteuning, bibliotheek en sportaccomodaties is kapitaalvernietinging van de ergste soort: het is een aanslag op onze sociale en culturele verworvenheden. Dat maakt meer kapot dan je lief is.

De investeringen in de infrastructuur en mobiliteit die de komende jaren voorzien zijn bouwen allemaal voort op hetzelfde liedje: meer van hetzelfde. Meer traditionele huizen, meer traditionele wegen, meer traditionele winkels en bedrijven.

In het proces rond de N69 wordt de minst effectieve en duurste oplossing voorgesteld. Dat is niet betaalbaar en niet haalbaar, zodat het risico ontstaat dat de weg er straks ligt en er geen geld is voor de compensatie…

De brede scholen worden niet energie-neutraal gebouwd, terwijl dit kosteneffectief mogelijk is…

Winkelcentra worden vergroot tot effectieve consumptiefabrieken, maar een slimme combinatie met andere sectoren, zoals creatieve industrie of educatie of high tech wordt niet gezocht. Het effect is meer verkeer uit de regio, en geen lokale stimulering van de economie.

Dat is nou niet de vooruitziende blik en het loskomen van de waan van de dag waarvoor wij de overheid juist hoog achten.

Het mag duidelijk zijn dat de begroting in de huidige vorm door GL wordt afgewezen.

You must be logged in to post a comment.